କିଛି କଥା କିଛି ଅନୁଭୁତି: ମହାଶିବରାତ୍ରି

ଶିବରାତ୍ରୀରେ ଉପବାସ କରି ମହାଦୀପକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାର ଏ ଅଜବ ଖିଆଲ, ମୋର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏକ ସଂଯୋଗରୁ । କଲେଜ ବେଳର ଘଟଣା । ଥରେ ଶିବରାତ୍ରୀରେ ବାଲେଶ୍ଵରର ଜଣେ ସାଙ୍ଗ ଘରକୁ ଯାଇଥାଏ । ତାଙ୍କ ଘରେ ଛୋଟଠାରୁ ବଡ଼ ଏମିତିକି ସାରା ଗାଁ'ର ଲୋକଙ୍କୁ ଏତେ ଉତ୍ସାହର ସହ ଉପବାସ କରି ଶିବରାତ୍ରୀ ପାଳନ କରିବା ଦେଖି ଆମେବି (ମୁଁ ଓ ମୋର ଆଉ ଜଣେ ସାଙ୍ଗ) ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲୁ ଉପବାସ ।

ସକାଳୁ ସକାଳୁ ତ ସେମିତି କିଛି ଜଣା ପଡିଲାଣି କିନ୍ତୁ ଅସଲ ପରୀକ୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଯେତେବେଳେ ଦିନ ବଢି ବଢି ଚାଲିଲା । ବାରଟା ପରେ ତ ଆଉ କିଛି ବୁଦ୍ଧି ବାଟ ଦେଖାଗଲାନି । ଭୋକରେ ମୁଣ୍ଡ ଆଉ କାମ କରୁ ନଥାଏ । ସ୍ଥିର କଲୁ ଆଉ ହେବନି । ଏଥର ଠାକୁରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି ପେଟ ପୂଜା କରେଇନେବା । ତାଙ୍କ ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ ଛୋଟ ଶିବ ମନ୍ଦିର । ଗାଁ ଲୋକ, ସ୍ତ୍ରୀ ଛୁଆ ପିଲାଙ୍କୁ ଧରି ଜଣ ଜଣ କରି ଆସୁଥାନ୍ତି ଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ | ମୁଁ ଓ ମୋ ସାଙ୍ଗ ଯାଇ ବସି ପଡିଲୁ ମନ୍ଦିର ଭିତରେ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଆଗରେ । ଭୋକ ଆଉ କ୍ଲାନ୍ତିରେ କେମିତି କେମିତି ଲାଗୁଥାଏ । ଫୁଲ, ବେଲପତ୍ର ଭିତରେ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଅଧାଅଧି ବୁଡି ଥାଆନ୍ତି । ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଟୋପା ଟୋପା ପାଣି ପଡୁଥାଏ । ଧୂପ, ଦୀପ, ବେଲପତ୍ରର ବାସ୍ନାରେ ମନ୍ଦିରଟା ମହକୁଥାଏ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ନନା ଗୋଟେ ଚନ୍ଦନ ପାତ୍ରରେ କିଛି ଦୁବପତ୍ର ବୁଡାଇ ଆମ ମଥାରେ ଥରେ ଲେଖା ବୋଳିଦେଲେ । କେମିତି ଗୋଟେ ଅଜଣା ଶିହରଣ ଖେଳିଗଲା ଦେହ ଆଉ ମନ ଭିତରେ । କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଆଖିବୁଜି, ହାତଯୋଡି ନିଶବ୍ଦରେ ସ୍ମରଣ କଲି ସେ ଅଦେଖା ସତ୍ତାକୁ । ପାଦୁକ ପାଇ ମନ୍ଦିରରୁ ବାହାରି ଆସିଲା ବେଳେ ଭୋକ ଶୋଷ ସବୁ ଯେମିତି କୁଆଡ଼େ ଉଭେଇ ଯାଇଥିଲା । ମନ କେମିତି ଗୋଟେ ହାଲକା ହାଲକା ଲାଗୁଥିଲା ।

ସେହି ଦିନଠାରୁ ଆଜିଯାଏ ପ୍ରତି ଶିବରାତ୍ରୀରେ ଉପବାସ କରି ଆସୁଛି । କିଛି ଗୋଟେ ବଡ଼ ଜିନିଷ ପାଇବାର ଆଶା ନେଇ ନୁହେଁ, ଖାଲି ବରଂ ମନ୍ଦିରର ସେହି ଅନୁଭୁତିକୁ ବାରମ୍ବାର ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ ।

ଜୟ ଭୋଲା ଶଙ୍କର